ΜΕΤΑΞΥ ΔΑΡΒΙΝΟΥ ΚΑΙ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ
Μαθήματα από έναν Ορθόδοξο Χριστιανό Επιστήμονα Μέρος 1

Christopher Howell

Όταν ήταν νέος και η Ρωσία βρισκόταν στη δίνη της επανάστασης ο Θεοδόσιος Ντομπζάνσκι (1900-1975) «ένοιωσε την επείγουσα ανάγκη να βρει ένα νόημα στη ζωή…εν μέσω της αιματηρής αναταραχής», αλλά ήταν καθηλωμένος ανάμεσα σε δύο πόλους που τον έλκυαν εξίσου: την επιστήμη και τη θρησκεία. Αγαπούσε τον Δαρβίνο και τον Ντοστογιέφσκι. Προς το τέλος της ζωής του έγραψε το εξής: «Η πνευματική διέγερση που προερχόταν από τα έργα του Δαρβίνου και άλλων εξελικτικών βιολόγων αντιπαρατίθετο με αυτήν που προέκυπτε από την ανάγνωση των έργων του Ντοστογιέφσκι» (Dobzhansky, The Biology of Ultimate Concern, 1967, 1) [Ντομπζάνσκι, Η Βιολογία της απόλυτης ανησυχίας, 1967, 1). Η αποκλιμάκωση αυτής της έντασης κατέστη μια από τις κινητήριες δυνάμεις της καριέρας του. Τις επόμενες δεκαετίες, αφού έφυγε για την Αμερική και έγινε «ανεπιθύμητο πρόσωπο» για την ΕΣΣΔ ο Ντομπζάνσκι αναδεικνύθηκε σε έναν από τους σπουδαιότερους βιολόγους του 20ου αιώνα, με ένα έργο που χαρακτηριζόταν όχι μόνο από συγκρούσεις αλλά και από την αναζήτηση συνθέσεων. Υφίστανται τρεις που ξεχωρίζουν ως μαθήματα, τα οποία πρέπει να τα θυμόμαστε: η σύνθεση της φυσικής επιλογής και της γενετικής, της δημοκρατίας και της πολιτικής, καθώς και της θρησκείας με την επιστήμη. Στο παρόν κείμενο, θα ήθελα να ρίξω πρώτα μια ματιά στον τρόπο με τον οποίο η Ανατολική Ορθοδοξία επηρέασε την επιστημονική έρευνα του Ντομπζάνσκι, καθώς και τη συνεισφορά του στην ιστορία της εξελικτικής βιολογίας.

Το ασυνήθιστο όνομά του προήλθε από τις προσευχές της μητέρας του. Όπως αναφέρει η κόρη του Σοφία, «Οι γονείς του πατέρα μου ήταν άτεκνοι για αρκετό καιρό μετά τον γάμο και προσπάθησαν να επιλύσουν αυτήν την κατάσταση μέσω της προσευχής και των προσκυνηματικών ταξιδιών» (S.D. Coe, “Theodosius Dobzhansky: A Family Story,” Adams 1994, 13) [S.D. Coe, «Θεοδόσιος Ντομπζάνσκι: Η Ιστορία μιας Οικογένειας», Adams 1994, 13). Οι προσευχές έφεραν το ζευγάρι των Ουκρανών στον τάφο του Αγ. Θεοδόσιου επισκόπου Τσερνιγκώφ, ενώ σύντομα έγινε η σύλληψη του παιδιού, στο οποίο έδωσαν το όνομα του αγίου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο Ντομπζάνσκι εντάχθηκε στην Ορθόδοξη χριστιανική παράδοση από την ώρα που γεννήθηκε. Καταγόταν από μια οικογένεια ιερέων απ’ την πλευρά της μητέρας του (κάτι που το θεωρούσε πάντοτε σημαντικό) και η αγάπη του προς τον Ντοστογιέφσκι δεν οφειλόταν μόνο σε αισθητικούς λόγους αλλά και σε γενετικούς, επειδή o σπουδαίος μυθιστοριογράφος ήταν πρόγονός του απ’ την πλευρά της μητέρας του.

Continue reading

ΒΙΑΙΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΣΤΗ ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΑΙ Η ΑΜΦΙΣΗΜΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Tamara Grdzelidze

Στον απόηχο της ανέγερσης ενός μεταλλικού σταυρού, ο οποίος αντικατέστησε τη σημαία της Ευρώπης μπροστά από το κοινοβούλιο της Γεωργίας στις 5 Ιουλίου, είχα την πρόθεση να γράψω μόνο για την αμφισημία αυτής της πράξης, αλλά τα πράγματα πήραν μια τρομακτική τροπή.

Τα μέσα ενημέρωσης παγκοσμίως, καθώς και τα κοινωνικά δίκτυα κάλυψαν επαρκώς τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν κατά τη διάρκεια του Gay Pride, ειδικότερα τις εξελίξεις της τελευταίας ημέρας όταν οι διοργανωτές του Pride αποφάσισαν να αποφύγουν τις συγκρούσεις αναστέλλοντας την εκδήλωση «Πορεία της Αξιοπρέπειας», η οποία ήταν προγραμματισμένη για τις 5 Ιουλίου. Αυτή η απόφαση πάρθηκε λόγω μιας άνευ προηγουμένου επίθεσης την ίδια εκείνη ημέρα εναντίον δημοσιογράφων και εργαζομένων στα μέσα ενημέρωσης. Υπήρξαν αναφορές για μία αντι-διαδήλωση ενάντια στο Pride, η οποία εξυφάνθηκε από αντι-δυτικές, φιλορωσικές ομάδες υπέρ του Πούτιν και υποστηριζόταν έντονα από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας.[1] Ο Lexo Lashqarava, νεαρός εικονολήπτης ενός εκ των τηλεοπτικών καναλιών της αντιπολίτευσης, ο οποίος είχε χτυπηθεί και τραυματιστεί σοβαρά, βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του στις 11 Ιουλίου. Συνεπώς, η αρχική μου πρόθεση επισκιάστηκε από την τραγωδία της απώλειας μιας ανθρώπινης ζωής.

Continue reading

Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΟ ΤΙΓΚΡΑΪ: ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΤΡΙΒΗ

Από την Alexandra Sellassie Antohin

Μόλις ξέσπασαν οι εχθροπραξίες τον Νοέμβριο του 2020 μεταξύ ομοσπονδιακών και περιφερειακών δυνάμεων στο Τιγκράι, το οποίο αποτελεί βόρεια πολιτεία της Αιθιοπίας που συνορεύει με την Ερυθραία,  προέκυψαν δύο αντικρουόμενες διαστάσεις αυτής της κρίσης. Η μία είναι η ένοπλη σύρραξη με το ανυπολόγιστο κόστος σε ανθρώπινες ζωές και η δεύτερη η δημοσιογραφική κάλυψή της. Γνωρίζω τα επιχειρήματα των Αιθιόπων εκτός Αιθιοπίας, οι οποίοι επικεντρώνονται στο ποιος ευθύνεται, σε ποιον παρέχει υποστήριξη η δημοσιογραφική κάλυψη, ενώ παράλληλα εξετάζουν επιμελώς τον αντίκτυπο της σύγκρουσης αναφορικά με τις ανθρωπιστικές συνθήκες στην περιοχή. Οι αναφορές για το τι συμβαίνει έχουν επισκιάσει το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι άνθρωποι υποφέρουν και πεθαίνουν, ενώ παραμερίζουν την ουσία του ζητήματος: παρατηρούμε μια χώρα αντιμέτωπη με τον ίδιο της τον εαυτό.

Ως αιθιοπικής καταγωγής Αμερικανή, ένιωσα μερικές φορές ψυχικά και συναισθηματικά αβοήθητη. Πρόκειται για μια περίπλοκη ιστορία πολιτικού κατακερματισμού, με φαινομενικά ατέλειωτα και ανταγωνιστικά αφηγήματα, τα οποία βασίζονται σε διάσπαρτες πληροφορίες. Έφτασα σε ένα αδιέξοδο καθόσον οποιαδήποτε συνεκτική ερμηνεία και ανάλυση φαινόταν αδύνατη. Οι πρόσφατες ειδήσεις για την κατάπαυση του πυρός παρέχουν μια προσωρινή ανακούφιση στους αθώους και ευάλωτους, ενώ δίνουν τροφή για συγκρουόμενα αφηγήματα που εμποδίζουν τον τερματισμό της σύρραξης.

Continue reading

OI ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΕΥΛΟΓΟΥΝ ΤΟΝ ENIΣΧΥΜΕΝΟ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Από τον Robert C. Blitt

Οι συνταγματικές τροποποιήσεις, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν το 2020 στη Ρωσία παρέχουν έναν διευρυμένο ρόλο στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Μόσχας) αναφορικά με τη χάραξη εξωτερικής πολιτικής. Η συνταγματική ενίσχυση του Κρεμλίνου σχετικά με την επιλεκτική κατανόηση της κρατικής κυριαρχίας και της μη-παρέμβασης, η υποστήριξη της κρατικής εκδοχής της ιστορικής αλήθειας, η ισχυρή προστασία των δικαιωμάτων των ομοεθνών στο εξωτερικό και η διάδοση των παραδοσιακών αξιών αποτελούν ζητήματα στα οποία η εκκλησία έχει υποστηρίξει σθεναρά τον Ρωσικό πολιτισμό ως παγκόσμιο αντίβαρο στον δυτικό «ακραίο φιλελευθερισμό». Αντιμέτωποι με αυτήν την πραγματικότητα, οι διαμορφωτές της πολιτικής θα πρέπει να εκτιμήσουν εκ νέου τη φύση και την ουσία των σχέσεων τους με αξιωματούχους της εκκλησίας, λαμβάνοντας μέτρα για τον εξονυχιστικό έλεγχο των δραστηριοτήτων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στις αντίστοιχες περιοχές δικαιοδοσίας τους.

Καθ’ όλη τη μετα-σοβιετική ιστορική της διαδρομή, η διπλωματία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας απέδειξε τη διαρκή της δέσμευση στην προτίμηση του Κρεμλίνου για μια πολυπολική διεθνή τάξη. Πριν από σχεδόν δύο δεκαετίες ο τότε Μητροπολίτης Κύριλλος ισχυρίστηκε ότι: «Η εμπλοκή της Ορθοδοξίας στη διεθνή πολιτική [μπορεί να διευκολύνει] την οικοδόμηση ενός πολυπολικού κόσμου». Σήμερα, η Ρωσική Εκκλησία έχει βασιστεί σ’ αυτήν την προοπτική για να απορρίπτει αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) και άλλων παρόμοιων φορέων με τη δικαιολογία ότι είναι αλλότριες και επιβλαβείς για τη ρωσική κυριαρχία.

Continue reading