Θρησκεία και σύγκρουση

Όταν η Θεολογία τροφοδοτεί τον Πόλεμο Ψευδοπροφητεία και κρατική πολιτική στο κείμενο «Το Παρόν και το Μέλλον του Ρωσικού κόσμου»

Δημοσιεύθηκε στις: 8 Απριλίου, 2024
47 views
Αξιολόγηση αναγνωστών:
0
(0)
Reading Time: 6 minutes
Διαθέσιμο επίσης στα: English | Русский

Στις 27 Μαρτίου, το Παγκόσμιο Ρωσικό Λαϊκό Συμβούλιο (WRPC), υπό την ηγεσία του Πατριάρχη Κύριλλου (Γκουντιάεφ), συνήλθε στον Καθεδρικό Ναό του Σωτήρος Χριστού στη Μόσχα για να επικυρώσει το προγραμματικό κείμενο, με τίτλο «Το παρόν και το μέλλον του ρωσικού κόσμου». Η αρχική ενότητα του κειμένου αναφέρεται στον πόλεμο των Ρώσων στην Ουκρανία, ενώ η επόμενη είναι αφιερωμένη στον Ρωσικό κόσμο (Russkii mir). Εν συνεχεία παρέχονται οδηγίες για διάφορες κρατικές πολιτικές, από το δημογραφικό έως την οικονομία. Το εν λόγω κείμενο αποτελεί ένα ιδιότυπο μανιφέστο, στο οποίο συνδυάζονται η αποκαλυπτική ρητορική, η μυθολογία, με ηθικές προτροπές και μια συγκεκριμένη πολιτική γραμμή. Χρησιμοποιώντας τον ευφημισμό «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» για να περιγράψει την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022, το κείμενο παρουσιάζει τον πόλεμο ως «ένα νέο στάδιο στην εθνική απελευθέρωση του ρωσικού λαού» και επισημαίνει το εξής: «Από πνευματική και ηθική άποψη, η ειδική στρατιωτική επιχείρηση θεωρείται Ιερός Πόλεμος, στον οποίο η Ρωσία και ο λαός της, υπερασπιζόμενοι τον ενιαίο πνευματικό χώρο της Αγίας Ρωσίας, πραγματοποιούν την αποστολή του ‘Κατέχοντος’ δηλαδή αυτού που προστατεύει τον κόσμο από την παγκοσμιοποίηση και τη νίκη της Δύσης, η οποία έχει εγκολπωθεί τον σατανισμό». Επομένως, σύμφωνα με αυτό το κείμενο, βομβαρδίζοντας ουκρανικές πόλεις, η Ρωσία συμμετέχει στον ιερό πόλεμο και αποτρέπει το τέλος του κόσμου. Συνεπώς καθώς το διακύβευμα είναι τόσο υψηλό, οποιαδήποτε καταστροφή, όσο φρικτή κι αν είναι, δικαιολογείται και κάθε βίαιη πράξη είναι αποδεκτή στον αγώνα υπέρ του απόλυτου καλού (δηλαδή της Ρωσίας) εναντίον του σατανικού κακού (δηλαδή της Δύσης).

Στο δεύτερο τμήμα του το κείμενο συνεχίζεται με τον ίδιο αποκαλυπτικό τόνο και εξηγεί την έννοια του Ρωσικού κόσμου: «Το υπέρτατο νόημα και η πνευματική αποστολή της Ρωσίας και του Ρωσικού κόσμου που δημιούργησε η Ρωσία είναι ο ρόλος του παγκόσμιου ‘Κατέχοντος’ που προστατεύει τον κόσμο από το κακό». Η αναφορά στον όρο που περιορίζει ή συγκρατεί (τὸ κατέχον) εντοπίζεται στη Β΄ Θεσσαλονικείς 2: 6-7, και σχετίζεται με τη μορφή που συγκρατεί και εμποδίζει την έλευση του Αντιχρίστου. Στη ρωσική πολιτική εσχατολογία του 19ου αιώνα, η αποστολή του κατέχοντος αποδόθηκε στον Ρώσο τσάρο ή, ευρύτερα, στην Αγία Ρωσία και εν συνεχεία υιοθετήθηκε από τους σημερινούς ιδεολόγους του ρωσικού κόσμου, συμπεριλαμβανομένου του Πατριάρχη Κύριλλου. Επιπλέον, στις δημόσιες δηλώσεις του, ο πατριάρχης έχει επανειλημμένα εκθέσει και αναπτύξει την ίδια ρητορική του ιερού πολέμου, φτάνοντας στο σημείο να ισχυριστεί ότι οι Ρώσοι στρατιώτες που σκοτώθηκαν στην Ουκρανία θα γίνουν μάρτυρες, θα συγχωρεθούν οι αμαρτίες τους και θα πάνε κατευθείαν στον παράδεισο.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν παραληρήματα ενός τρελού: ο πατριάρχης δεν είναι κλινικά παράφρων ούτε ενεργεί υπό πίεση. Ο ίδιος είχε ενστερνιστεί μια θεωρητική βάση για την υποστήριξη αυτού του πολέμου πολύ πριν ο Πούτιν ξεκινήσει την εισβολή στην Ουκρανία. Καθώς βρισκόμαστε στον τρίτο χρόνο του πολέμου, ο πατριάρχης δεν έχει ανακαλέσει ούτε έναν από τους εξωφρενικούς ισχυρισμούς του. Αντίθετα, εντείνει την ρητορική του, ενσωματώνοντας τις βασικές αρχές της παγκόσμιας ρωσικής ιδεολογίας στο μανιφέστο του Παγκόσμιου Ρωσικού Λαϊκού Συμβουλίου (WRPC). Επιπροσθέτως, έχει μετατρέψει τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία σε ιδεολογικό βραχίονα ενός επιθετικού κράτους. Ας σημειωθεί εδώ ότι κανένας από τους προκατόχους του, οι οποίοι υποστήριζαν το σοβιετικό μιλιταριστικό κράτος, δεν έπραξε κατ’ αυτό τον τρόπο, αν και ορισμένοι από αυτούς συχνά μάλιστα απρόθυμα κάλυπταν τις κατασταλτικές ενέργειες του καθεστώτος εναντίον των πιστών. Απ’ την άλλη πλευρά, ο Πατριάρχης Κύριλλος, αυτοβούλως μάλιστα, έχει κατασκευάσει μια πολιτική θεολογία υπέρ ενός πολέμου που συνεχίζει να καταστρέφει τις ζωές και το βιός εκατομμυρίων ανθρώπων, ενώ παράλληλα, ισχυρίζεται ότι ορισμένοι απ’ αυτούς αποτελούν το δικό του ποίμνιο (δηλαδή τα μέλη της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Πατριαρχείου Μόσχας). Αν δούμε τα πράγματα σύμφωνα με την Αγία Γραφή, οι δηλώσεις του Πατριάρχη είναι απόλυτα συμβατές με ψευδοπροφητεία.

Δεν μπορούμε να απορρίψουμε τις κατευθυντήριες οδηγίες του κειμένου «Το Παρόν και το Μέλλον του Ρωσικού Κόσμου» ως κενές απειλές μιας κρυφής τρομοκρατικής οργάνωσης, διότι το Παγκόσμιο Ρωσικό Λαϊκό Συμβούλιο απολαμβάνει την ευρεία υποστήριξη του ρωσικού κράτους, της εκκλησίας και της κοινωνίας. Όσον αφορά την έκβαση του πολέμου, οι συντάκτες του κειμένου επισημαίνουν το εξής: «Μετά την ολοκλήρωση της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, ολόκληρη η επικράτεια της σημερινής Ουκρανίας πρέπει να συμπεριληφθεί στη ζώνη αποκλειστικής επιρροής της Ρωσίας.»

Στην ομιλία του στη συνεδρίαση του Παγκόσμιου Ρωσικού Λαϊκού Συμβουλίου ο πατριάρχης έθεσε το ερώτημα ποιες χώρες απολαμβάνουν «αυθεντική κρατική κυριαρχία» σε ολόκληρο τον κόσμο και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι λιγότερες από δέκα χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, πληρούν τις προϋποθέσεις για να θεωρηθούν κυρίαρχες. Σύμφωνα με τον ίδιο οι υπόλοιπες χώρες δεν είναι πραγματικά κυρίαρχα κράτη, αλλά εξαρτώνται από άλλα κέντρα εξουσίας. Όπως υποστηρίζεται στο κείμενο «Το Παρόν και το Μέλλον του Ρωσικού Κόσμου», η Ρωσία αποτελεί το «γεωπολιτικό κέντρο της Ευρασίας.»  Επιπλέον, «η Ρωσία πρέπει να επιστρέψει στην διδασκαλία της τριαδικότητας, που χρονολογείται εδώ και τρεις αιώνες, σύμφωνα με την οποία το ρωσικό έθνος αποτελείται από τους Μεγάλους Ρώσους, τους Μικρορώσους και τους Λευκορώσους, οι οποίοι είναι παρακλάδια (υπό-έθνη) ενός έθνους.» Ο όρος «Ρώσος» περιλαμβάνει όλους τους ανατολικούς Σλάβους, τους απογόνους των ιστορικών Ρως.» Ασφαλώς το εν λόγω ιδεολόγημα είναι ξεκάθαρα μυθολογικό, ενώ ο ψευδοθρησκευτικός του χαρακτήρας προδίδεται από τη χρήση του όρου «τριαδικός», ο οποίος κανονικά αναφέρεται μόνο όταν γίνεται λόγος για την Αγία Τριάδα, και όχι σε κάποιες ανατολικές σλαβικές χώρες ευκαιριακά επιλεγμένες. Το εν λόγω μυθολόγημα αποτελεί μια επικίνδυνη μορφή ψευδοπροφητείας, επειδή αντικαθιστά την λατρεία του Τριαδικού Θεού με την ειδωλολατρική λατρεία της «τριαδικότητας του ρωσικού έθνους». Επιπλέον, το δήθεν «τριαδικό» και ειδωλοποιημένο ρωσικό έθνος του πολέμου και της καταστροφής, σκοπεύει εν συνεχεία, σύμφωνα με τα σχέδια του αυταρχικού του κυβερνήτη, να καταλάβει τα γειτονικά σε αυτό έθνη, ξεκινώντας από τους Ουκρανούς και τους Λευκορώσους. Ας σημειωθεί εδώ ότι το εν λόγω ρωσικό ιδεολόγημα είναι τόσο επικίνδυνο επειδή έχει σχεδιαστεί για να καταστήσει άκυρα τα διεθνώς αποδεκτά σύνορα των κρατών και τελικά να καταλύσει το δικαίωμα ύπαρξης της Ουκρανίας ως κυρίαρχο κράτος.  

Το υπόλοιπο κείμενο ασχολείται με κοινωνικά προβλήματα όπως τα χαμηλά ποσοστά γεννήσεων στη Ρωσία, τα υψηλά ποσοστά εκτρώσεων, την μετανάστευση, την εκπαίδευση των παιδιών,  τον πολεοδομικό σχεδιασμό και την οικονομική πολιτική. Κύρια έμφαση δίνεται στις «παραδοσιακές οικογενειακές αξίες», οι οποίες υποτίθεται ότι υπονομεύονται από τη διεφθαρμένη επιρροή της Δύσης. Επιπλέον, το κείμενο εξιδανικεύει το πατριαρχικό παρελθόν της Ρωσίας και αγνοεί επιδεικτικά την ιστορική πραγματικότητα, αν λάβουμε υπόψη ότι τα ποσοστά των αμβλώσεων στη Ρωσία (314 αμβλώσεις ανά 1000 γεννήσεις το 2020) είναι υψηλότερα απ’ ό,τι στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες της Δύσης. Αυτή η κατάσταση αποτελεί κληρονομιά της Σοβιετικής περιόδου όταν η Ρωσία ήταν απομονωμένη από τη Δύση λόγω του Σιδηρού Παραπετάσματος. Αν και φαίνεται δελεαστικό να κατηγορήσουμε τη Δύση για όλα τα κοινωνικά προβλήματα της Ρωσίας, μια τέτοια στάση δεν είναι παρά ευσεβής πόθος.

Εν συνεχεία, το κείμενο προτείνει την επίλυση της «δημογραφικής καταστροφής» (όπως αποκαλεί τη το πρόβλημα της συρρίκνωσης του ρωσικού πληθυσμού) με τη «δημιουργία συνθηκών που θα ευνοήσουν τον μαζικό επαναπατρισμό των συμπατριωτών μας στη Ρωσία.» Η εν λόγω δήλωση πρόκειται για μια συγκεκαλυμμένη αναφορά στη μεταγωγή αμάχων από τα προσωρινώς κατεχόμενα ουκρανικά εδάφη στη Ρωσία, μεταξύ αυτών η πιο ευάλωτη είναι τα ουκρανόπουλα. Η Επίτροπος του Πούτιν για τα δικαιώματα των παιδιών, Μαρία Λβόβα-Μπέλοβα, ισχυρίστηκε ότι 700.000 ουκρανόπουλα έχουν μεταφερθεί στη Ρωσία μετά την έναρξη της ολοκληρωτικής εισβολή. 19,500 ουκρανόπουλα έχουν απαχθεί από τις ρωσικές κρατικές αρχές και έχουν μεταφερθεί σε ρωσικά στρατόπεδα αναμόρφωσης, ορφανοτροφεία και ανάδοχες οικογένειες. Στα εν λόγω στρατόπεδα τα ουκρανόπουλα υφίστανται πλύση εγκεφάλου και μετατρέπονται σε Ρώσους πολίτες, γεγονός που σύμφωνα με τη Σύμβαση της Γενεύης αποτελεί πράξη γενοκτονίας. Στις 17 Μαρτίου 2023, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης εξέδωσε ένταλμα σύλληψης κατά του Πούτιν και της Λβόβα-Μπέλοβα, αναφέροντας συγκεκριμένα την ευθύνη τους για το «έγκλημα πολέμου της παράνομης απέλασης πληθυσμού (παιδιών)».» Άραγε θα οδηγηθούν ποτέ ενώπιον της δικαιοσύνης;  

 Είναι υποκριτικό να προσποιείται κανείς πως υποστηρίζει τις οικογενειακές αξίες, ενώ ταυτόχρονα ενθαρρύνει έναν επιθετικό πόλεμο που έχει ήδη μετατρέψει εκατομμύρια ανθρώπους σε πρόσφυγες, χωρίζοντας εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά από τους γονείς τους. Πώς μπορεί να συμβαδίζει η φροντίδα του Παγκόσμιου Ρωσικού Λαϊκού Συμβουλίου για διαθέσιμη στέγαση και φοροαπαλλαγές για τις πολυμελείς οικογένειες με τη δικαιολόγηση του πολέμου που καταστρέφει αστικές υποδομές, στερώντας από εκατομμύρια ανθρώπους τα προς το ζήν; Τυφλωμένοι από τον φαρισαϊσμό τους, οι ιδεολόγοι του Ρωσικού κόσμου δεν ενοχλούνται από τέτοιες αντιφάσεις.

Οι δυτικοί που υποστηρίζουν την υπεράσπιση των «παραδοσιακών οικογενειακών αξιών» εκ μέρους της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν πρέπει να απατώνται από την φαρισαϊκή ρητορική του Παγκόσμιου Ρωσικού Λαϊκού Συμβουλίου. Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν αφορά τις «παραδοσιακές οικογενειακές αξίες», ούτε τη σύγκρουση των πολιτισμών και σίγουρα δεν είναι ένας «ιερός πόλεμος», ούτε η Ρωσία αποτελεί τον φορέα που «συγκρατεί» την έλευση του κακού. Αντιθέτως, ο Πούτιν, ο Γκουντιάεφ και η άρχουσα τάξη της Ρωσίας είναι οι δράστες αποτρόπαιων εγκλημάτων πολέμου εναντίον της Ουκρανίας και εναντίον του ρωσικού λαού, τον οποίο έχουν παρασύρει σε αυτόν τον πόλεμο.

Ακολουθώντας το παράδειγμα διακεκριμένων Ορθόδοξων θεολόγων οι προκαθήμενοι των Ορθόδοξων εκκλησιών έχουν ποιμαντικό καθήκον να αντιμετωπίσουν τη θεολογική διδασκαλία του Ρώσου πατριάρχη που τροφοδοτεί τον πόλεμο και να καταδικάσουν ξεκάθαρα την ολέθρια ιδεολογία του Ρωσικού κόσμου. Πόσοι άνθρωποι πρέπει να χαθούν ακόμη σ’ αυτόν τον πόλεμο και στους πολέμους που θα ακολουθήσουν μέχρι οι ιεράρχες να λύσουν τη σιωπή τους;

Print Friendly, PDF & Email

As you’ve reached the conclusion of the article, we have a humble request. The preparation and publication of this article were made possible, in part, by the support of our readers. Even the smallest monthly donation contributes to empowering our editorial team to produce valuable content. Your support is truly significant to us. If you appreciate our work, consider making a donation – every contribution matters. Thank you for being a vital part of our community.

To ιστολόγιο Δημόσια Ορθοδοξία (Public Orthodoxy) επιδιώκει να προωθήσει συζήτηση και συνδιάλεξη, παρέχοντας ένα φόρουμ για διαφορετικές απόψεις σε σχέση με σύγχρονα ζητήματα που αφορούν τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό. Οι απόψεις που εκφράζονται σ’ αυτό το άρθρο είναι αποκλειστικά του συγγραφέως και δεν αντιπροσωπεύουν τις απόψεις των εκδοτών,των μεταφραστών, ή του Κέντρου Ορθοδόξων Χριστιανικών Σπουδών.

Σχετικά με τον συγγραφέα

  • Πολ Λ. Γκαβριλιούκ

    Πολ Λ. Γκαβριλιούκ

    Καθηγητής Θεολογίας και Φιλοσοφίας στην Έδρα Ακινάτη, Πανεπιστήμιο του Αγ. Θωμά

    Ο Πόλ Λ. Γκαβριλιούκ είναι καθηγητής Θεολογίας και Φιλοσοφίας (Έδρα Θωμά Ακινάτη) στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αγ. Θωμάς στο Σαιντ Πωλ της Μινεσότα. Γεννήθηκε στο Κίεβο και είναι ο ιδρυτής και πρόεδρος του μη-κερδοσκοπικού οργανισμού REBUILD UKRAINE που παρέχει ζωτική υποστήριξη στους υπερα...

    Διαβάστε το πλήρες βιογραφικό του συγγραφέα και δείτε τα υπόλοιπα άρθρα του.

Have something on your mind?

Thanks for reading this article! If you feel that you ready to join the discussion, we welcome high-caliber unsolicited submissions. Essays may cover any topic relevant to our credo – Bridging the Ecclesial, the Academic, and the Political. Follow the link below to check our guidlines and submit your essay.

Proceed to submission page

Αξιολογήστε αυτήν τη δημοσίευση

Σας φάνηκε ενδιαφέρον αυτό το άρθρο;

Κάντε κλικ στα αστεράκια για να το αξιολογήσετε!

Average rating 0 / 5. Vote count: 0

Γίνετε ο πρώτος/η που θα αξιολογήσει αυτό το άρθρο.

Μοιραστείτε αυτήν την δημοσίευση

Αποποίηση ευθυνών

Public Orthodoxy seeks to promote conversation by providing a forum for diverse perspectives on contemporary issues related to Orthodox Christianity. The positions expressed in the articles on this website are solely the author’s and do not necessarily represent the views of the editors or the Orthodox Christian Studies Center.

Σχετικά με το έργο

Μια Δημοσίευση του Κέντρου Ορθόδοξων Χριστιανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου
Φόρντχαμ