Category Archives: Orthodoxy in America

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΕ ΤΙΣ ΔΥΟ ΠΑΤΡΙΔΕΣ

Από την Σλαβίτσα Γιάκελιτς (Slavica Jakelić)

Στις 18 Φεβρουαρίου η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία εξέλεξε ως νέο της πατριάρχη τον 59χρονο Πορφύριο Πέριτς, Ο νέος Αρχιεπίσκοπος Πεκίου, Μητροπολίτης Καρλοβικίου και Πατριάρχης των Σέρβων είναι θεολόγος, ο οποίος υπηρέτησε για ένα χρόνο ως επίσκοπος του Σερβικού στρατού, εκπροσώπησε τις σερβικές θρησκευτικές κοινότητες στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης και τα τελευταία έξι χρόνια κατείχε τη θέση του Μητροπολίτη Ζάγκρεμπ και Λιουμπλιάνα.

Ήδη πριν από την εκλογή του, όσοι γνωρίζουν τον Ορθόδοξο χριστιανικό κόσμο, επεσήμαναν το δύσκολο έργο που έχει μπροστά του ο νέος Σέρβος πατριάρχης. Όπως έγραψε και ο Αντρέα Μπογκντάνοφσκι στο παρόν ιστολόγιο, ο πατριάρχης θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις αξιώσεις για χορήγηση αυτοκεφάλου από την πλευρά της Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Μαυροβουνίου. Παρόλο που αυτά τα αιτήματα δεν είναι νέα —στην περίπτωση της Βόρειας Μακεδονίας το ζήτημα υφίσταται περισσότερο από μισό αιώνα— η μακρά ιστορία δεν τα καθιστά λιγότερο πιεστικά. Ο πατριάρχης Πορφύριος θα πρέπει να αναζητήσει λύσεις, ξεπερνώντας τα θεσμικά και θεολογικά εμπόδια, καθώς και τις πολιτικές και εδαφικές διαφορές που εξακολουθούν να διαμορφώνουν την κατάσταση στην περιοχή.

Continue reading

ΛΑΪΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΓΝΗΣΙΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Από τον Νικ Χάρτμαν (Nic Hartmann)

Ο Ορθόδοξος πολιτισμός είναι ζωντανός και ακμαίος. Είναι στα καρβέλια του ψωμιού που τα ζυμώνει με αγάπη μια Λιβανέζα γιαγιά για τα γενέθλια του γιου της. Είναι στα πασχαλιάτικα καλάθια, στα ξεκαρδιστικά λάθη των παιδιών μας όταν λένε το «Χριστός Ανέστη» σε διαφορετικές γλώσσες, καθώς και στην κοινότητα μας. Είναι στα προγράμματα κατασκηνώσεων, στις ιεραποστολές μας και στις συζητήσεις μας στο Facebook με τους συνενορίτες και τις ορθόδοξες μητέρες. Είναι αυτή η ζωή του λαού που κρατάει ζωντανό τον Ορθόδοξο πολιτισμό.

O Νοτιοδυτικός Σύνδεσμος Λαϊκού Πολιτισμού ―μια περιφερειακή ΜΚΟ αφιερωμένη στη λαϊκή τέχνη υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου της Αριζόνα― που εδρεύει στο Τουσόν, ορίζει τον λαϊκό πολιτισμό ως «την άτυπη αλλά οικεία, κοινή πλευρά της ανθρώπινης εμπειρίας, η οποία δεν περιλαμβάνεται στα επίσημα αρχεία του πολιτισμού, τα οποία συχνά βρίσκονται στα μουσεία και στα πανεπιστήμια. Η λαογραφία περιλαμβάνει τη γλώσσα, τη μουσική, τον χορό, τα παιχνίδια, τους μύθους, τα έθιμα, τα χειροτεχνήματα, την αρχιτεκτονική, την προετοιμασία του φαγητού, τα αστεία, το χιούμορ και σχεδόν οτιδήποτε άλλο που οι άνθρωποι συζητούν ή κάνουν στην καθημερινότητά τους.» Ο λαϊκός πολιτισμός μπορεί να παρατηρηθεί στα σχολεία, στις συναθροίσεις της εκκλησίας, σε πόλεις, σε χωριά, αλλά ακόμα και στην παρέα δύο ατόμων.

Αυτό το επιστημονικό πεδίο με οδήγησε τελικά, κατά τη διάρκεια των μεταπτυχιακών μου σπουδών, πριν από μια δεκαετία, να γίνω Ορθόδοξος Χριστιανός.

Continue reading

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΥΠΟΘΕΣΗ

Αρχιμανδρίτης Κύριλλος Γοβορούν (Cyril Hovorun)

Η αμερικανική κοινωνία είναι πολωμένη σε τόσο μεγάλο βαθμό που η κατάσταση μοιάζει σαν να έχουμε εισέλθει σε έναν ψυχρό εμφύλιο πόλεμο. Αυτό το είδος πολέμου έχει και μια άλλη ονομασία: πολιτισμικός πόλεμος, μια κατά κυριολεξία μετάφραση της γερμανικής λέξης Kulturkampf. Οι πολιτισμικοί πόλεμοι δεν είναι πραγματικοί πόλεμοι και φυσικά δεν αφορούν τον πολιτισμό. Πρόκεινται για ιδεολογικές συγκρούσεις.

Οι ιδεολογίες αποτελούν κοσμικές επινοήσεις, οι οποίες αναδύθηκαν την περίοδο του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού με σκοπό να αντικαταστήσουν, αυτό που οι δημιουργοί τους θεωρούσαν εσφαλμένη θρησκευτική θεώρηση του κόσμου. Η ειρωνεία είναι ότι οι ιδεολογίες δεν επηρέασαν μόνο τις εκκοσμικευμένες κοινωνίες αλλά και τις χριστιανικές εκκλησίες, οι οποίες υποτίθεται ότι ήταν ασυμβίβαστες μ’ αυτές. Ιεράρχες, ιερείς και θεολόγοι συχνά λαμβάνουν μέρος στους πολιτισμικούς πολέμους, εμπλεκόμενοι σε ιδεολογικές μάχες.

Continue reading

ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΤΩΝ ΜΑΥΡΩΝ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Από τον π. Matthew Brown

Οι μαύροι Αμερικανοί αποτελούν ένα μικρό ποσοστό των Ορθόδοξων Χριστιανών στις Η.Π.Α., ενώ γενικότερα είναι δύσκολο κάποιος άνθρωπος μεγαλωμένος με την αμερικανική κουλτούρα να μεταστραφεί στην Ορθοδοξία. Αυτό το γεγονός καθιστά πραγματικά συναρπαστικές τις ιστορίες επτά μαύρων, οι οποίες περιλαμβάνονται στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού της Επισκοπής της Νέας Υόρκης και του Νιου Τζέρσεϊ Jacob’s Well (Το φρέαρ του Ιακώβ). Η Ορθοδοξία για όσους στέκονται «απ’ έξω» μοιάζει ξένη, περίπλοκη και ακατανόητη. Πιθανότατα όμως, οι Αφροαμερικανοί είναι πιο κατάλληλοι από οποιαδήποτε άλλη εθνοτική ομάδα σ’ αυτή τη χώρα να πορευτούν την οδό του προσήλυτου, ίσως επειδή έχουν βιώσει τι σημαίνει να είσαι «ξένος».

Αυτό το μήνα, το περιοδικό Jacob’s Well κυκλοφόρησε ένα ειδικό τεύχος με επτά συνεντεύξεις από Αφροαμερικανούς ορθοδόξους. Ίσως είναι η πρώτη δημοσίευση, μετά από 20 ολόκληρα χρόνια, αφιερωμένη σε Αφροαμερικανούς Ορθόδοξους Χριστιανούς (η τελευταία που γνωρίζουμε ήταν μια συλλογή δοκιμίων με τίτλο: Ένας αδιάκοπος κύκλος [An Unbroken Circle], η οποία εκδόθηκε απ’ την Αδελφότητα του Αγ. Μωυσή του Αιθίοπα το 1998). Το θέμα είναι αξιοσημείωτο τόσο για την ποικιλομορφία των ερωτηθέντων όσο και για την ομοιότητα των ιστοριών τους. Πρόκειται για άντρες και γυναίκες διαφορετικών ηλικιών, μερικοί από τους οποίους είναι απόγονοι σκλάβων, άλλοι πάλι Αφρικανοί που μετανάστευσαν πρόσφατα ή άνθρωποι με μεικτή καταγωγή από την Αφρική και τη Λατινική Αμερική. Μιλούσαν αγγλικά, ισπανικά και γαλλικά. Μερικοί προέρχονταν από Ρωμαιοκαθολικό περιβάλλον, άλλοι από προτεστάντες Πεντηκοστιανούς ή από παραδοσιακές εκκλησίες μαύρων. Ωστόσο, τους συνέδεαν τα νήματα μιας κοινής εμπειρίας.

Continue reading