არცახში ალყაშემორტყმული სომხები, მათი მტრებისთვის ლოცულობენ

დიაკონი ეზრა ტელალიანი (Ezras Tellalian)

მთავარეპისკოპოსი პარგევი საკათედრო ტაძრის ქვემოთ მოწყობილ თავშესაფარში ლოცვას აღასრულებს. დიაკონი ელია მისგან მარცხნივ დგას.
მთავარეპისკოპოსი პარგევი საკათედრო ტაძრის ქვემოთ მოწყობილ თავშესაფარში ლოცვას აღასრულებს. დიაკონი ელია მისგან მარცხნივ დგას.

ამერიკაში დაბადება და გაზრდა წყალობა იყო ჩემთვის, რადგან უშუალო ომი არასდროს განმეცადა. იქ ომი აღიქმებოდა ისეთ რაღაცად, რაც ,,სხვაგან“ ხდებოდა და არა იქ, სადაც მე ვცხოვრობდი.

საბედნიეროდ, სომხური ლიტურგიის შემადგენელი გარკვეული ლოცვები, როგორიცაა მაგალითად ,,ტყვეობასა შინა მყოფი ჩვენი ძმების ხსნისა და ცხოვრებისა მათისათვის“ (რომელიც დიპტიქების წაკითხვის შემდგომ წარმოითქმის), ჩვენ უშუალოდ არ გვეხებოდა. ვინ იყვნენ ის ადამიანები, ვისადმიც მშვიდობიანი და ცენტრალური კალიფორნიიდან ვლოცულობდით?

ვითარება დრამატულად შეიცვალა, როდესაც 2020 წლის 27 სექტემბერს არცახში (მთიან ყარაბაღში) ომი დაიწყო. უეცრად სომხები იმ კონფლიქტში ჩაერთნენ, რომლის დაწყების ინტერესიც საერთოდ არ ჰქონდათ, რადგან მათ მხოლოდ მშვიდობიანი ცხოვრების გაგრძელება სურდათ იმ ტერიტორიაზე, სადაც საუკუნეები ცხოვრობდნენ. ნეტავი ეს შესაძლებელი ყოფილიყო…

განაგრძე კითხვა

პიროვნულობის კონცეპტი, როგორც ,,გლოკალური მოქალაქეობა“, მისი ქრისტიანული ფესვები და მიგრანტთა კრიზისის გამოწვევები
მართლმადიდებლური პოლიტიკურ-თეოლოგიური რეფლექსია

ნიკოლაოს ასპრულისი (Nikolaos Asproulis)

 დომინანტური გლობალიზაციის პროცესის შუაგულში, როგორც ეს სხვადასხვა ცხოვრებისეულ დარგებში გამოვლინდა (ეკონომიკაში, პოლიტიკაში, კომუნიკაციის ახალ სახეებში, ტექნოლოგიაში, ან ისეთ ზოგად საფრთხეებში, როგორებიცაა ტერორიზმი, ბუნებრივი კატასტროფები და მსოფლიოს მუდმივი დანაწილება), ,,მსოფლიო მოქალაქეობის“ მნიშვნელობის შესახებ დებატები მიმდინარეობს. იმის მიუხედავად, რომ ეს კონცეფცია არსებითად ფილოსოფიის ისტორიიდან მოდის (მაგ. დიოგენე სინოპიელი, სტოიციზმი) და სხვადასხვა ტერმინს ენათესავება (მაგ. ,,მსოფლიო მოქალაქე,“ ,,კოსმოპოლიტი,“ და ა.შ. რომლებიც მის მნიშვნელობას ცალკეულ ნიუანსებს სძენენ), მსოფლიო მოქალაქეობის ცნებას ხშირად ეჭვისა თუ სკეპტიციზმის თვალით უყურებენ და ისეთ ,,მეტაფორად“ აღიქვამენ, რომელსაც რეალობასთან საერთო არ აქვს. უფრო მეტიც, იმის მიუხედავად, რომ ეს ცნება შეუსაბამო ერთგვაროვნებად აღიქმება (რადგან მოითხოვს ერთგვაროვან მსოფლიო პოლიტიკურ წესრიგს, გლობალიზაციას, პოლიტიკურ მოქმედებათა ჩარჩოს, ადამიანის ცხოვრების პარამეტრებისა და პირობების ერთმთლიანობას), იგი მოქალაქეობის ახალ, ისეთ გააზრებამდე მიგვიძღვის, რომელიც ცდილობს, რომ ცალკეულ, ეროვნულ ან კულტურულ საზღვრებს გასცდეს.  გლობალიზაცია მოქალაქეთა ტერიტორიული და ისტორიული კავშირებიდან მათ ნებსით თუ უნებლიე განთავისუფლებას უწყობს ხელს. გლობალიზაცია თანამედროვე მოქალაქეს  ერთი კონკრეტული ადგილიდან ანთავისუფლებს და მთელი მსოფლიოს ხალხთა ურთიერთკავშირის აუცილებლობაზე უსვამს ხაზს, თუმცა, ადგილობრივი და ნაციონალური იდენტობების განურჩევლად დაგმობასაც ეწინააღმდეგება. შედეგად, მსოფლიო მოქალაქის კონცეპტი ბუნებრივად წარმოიქმნება – დასაწყისში როგორც მცდელობა, რათა მართებული ბალანსი იქნეს დაცული მსოფლიო საზოგადოებასა და ცალკეულ ერს, გლობალურსა და ლოკალურს, უნივერსალურსა და ერთეულს, საზოგადოდ ადამიანობასა და ცალკეულ ადამიანებს შორის. თუმცა, ეს ყოველთვის აშკარა არაა, რამდენადაც ხშირად იგი ცალკეულ იდენტობას მეორეხარისხოვან როლს განუკუთვნებს.

ამგვარ მოსაზრებასთან დაკავშირებით რა წვლილის გაწევა შეუძლია მართლმადიდებლურ ქრისტიანობას?

განაგრძე კითხვა

შავკანიანთა ხმები მართლმადიდებელ ეკლესიაში

მამა მეთიუ ბრაუნი (Fr. Matthew Brown)

შეერთებულ შტატებში შავკანიანები მართლმადიდებელ მორწმუნეთა მცირე რაოდენობას შეადგენენ. ამერიკულ კულტურაში გაზრდილი ადამიანისთვის მართლმადიდებლურ სარწმუნოებაზე გადასვლა საკმაოდ რთულია. ეს ფაქტი, შვიდი შავკანიანი ადამიანის ამბავს (რომელიც Jacob’s Well-ის ბოლო ნომერში დაიბეჭდა, ნიუ იორკისა და ნიუ ჯერსის OCA ეპარქიის ჟურნალში) უფრო მეტად ემოციურს ხდის. მართლმადიდებლობა მათთვის, ვინც მას გარედან უყურებს, შეიძლება უცხო, რთული და დამაბნეველი ჩანდეს. შესაძლოა აფრო-ამერიკელებს, ამერიკაში მცხოვრებ სხვა ეთნიკურ ჯგუფებთან შედარებით, უკეთესად შეუძლიათ, რომ პროზელიტობის გზას შეუდგნენ, რადგან გამოცდილი აქვთ, თუ რას ნიშნავს ,,უცხოდ ყოფნა.“

ამ თვეში, Jacob’s Well-მა გამოსცა ერთი ნომერი, რომელშიც შვიდი აფრო-ამერიკელის ინტერვიუ დაიბეჭდა. 20 წლის განმავლობაში, შეიძლება ეს აფრო-ამერიკელი მართლმადიდებელი ქრისტიანების შესახებ არსებული პირველი პუბლიკაციაა (ჩვენთვის ცნობილი ბოლო ესე 1998 წელს იყო გამოცემული, სახელწოდებით- Unbroken Circle. Fellowship of St. Moses the Black-ის მიერ). გამოცემა მნიშვნელოვანი იყო, როგორც მასში შესული ინტერვიუების მრავალფეროვნების, ასევე, მათი ისტორიების ერთმთლიანობის თვალსაზრისით. მათში მოთხრობილი იყო სხვადასხვა სქესისა და ასაკის ადამიანთა შესახებ, რომელთაგანაც ზოგი ამერიკელი მონა იყო, ხოლო სხვები კი, აფრიკელი იმიგრატები, ან აფრო-ლათინური წარსულის მქონე პიროვნებები. ისინი საუბრობდნენ ინგლისურად, ესპანურად და ფრანგულად. ზოგიერთი მათგანი იყო კათოლიკე, სხვები კი ორმოცდაათიანული ან შავკანიან ადამიანთა სხვა ტრადიციული ეკლესიების წევრები. მათ ერთმანეთთან საერთო გამოცდილების ძაფები აკავშირებდათ.

განაგრძე კითხვა

თანაცხოვრება ძნელბედობის ჟამს
ქრისტეს საფლავის ტაძრის ,,სამწუხარო“ მაკროკოსმოსი

დოქ. მამა სტელიოს მუკსურისი (Stelyios Muksuris)

გასული კვირის ერთ შუადღეს, ერთი ვიდეოს ნახვის შემდეგ მწუხარებამ მომიცვა. ,,ქრისტიანობის წმინდა ადგილების შესახებ მიძღვნილი პანელური დისკუსიის დროს,“ მე და სხვა მკვლევრებს გვაჩვენეს ერთი საკმაოდ ახალი დოკუმენტური ფილმი, რომელიც წმინდა საფლავის (აღდგომის) ტაძარს ეძღვნებოდა. ფილმში ასახული იყო ექვსი ძირითადი ქრისტიანული დენომინაციის მიერ, ამ ტაძრის საკუთრების შესახებ გამოთქმული სერიოზული პრეტენზიები.

იქიდან გამომდინარე, რომ დისკუსიისას ნაჩვენები მასალის უმეტესობა ადრე სხვა დოკუმენტურ ფილმებში მენახა, საკითხის ირგვლივ არსებული პრობლემები და გამოწვევები ჩემთვის უკვე ნაცნობი იყო. დასახელებულმა ფილმმა, კორონავირუსის მიმდინარე პანდემიის ფონზე, ჩემში ყველაფერი უფრო მეტად გაამძაფრა. ამ ყოველივეს ქვემოთ ავხსნი.

განაგრძე კითხვა